lunes, 20 de junio de 2011

GZ

Sempre chega un momento no que non podo aturar estar tan lonxe.
E é igual o feliz que sexa, e non importa se estou a gusto fora
Uns fíos invisibles tiran por min e lévanme á casa
Case sen querer
Sempre volvo á casa

Por moi feliz que me poidas facer, sempre haberá un lugar onde terei que volver, se queres verme sorrir
Non son de ningunha outra terra, eu xa teño dona

lunes, 2 de mayo de 2011

Dueños de nada

Nada como guillotinar unas cuantas cabezas para tener al pueblo tranquilo.



Las personas somos los poseedores de nada. Hemos desmaterializado de tal modo nuestras posesiones que, como individuos, no tenemos nada. Y lo tenemos todo. Pero se nos escapa entre las manos.
Siempre hay alguien que te arregle el coche, porque tu no sabes. Y que te cuente lo que pasa, porque tú no estás. Y que empiece a moverse, porque tú estás paralizado. Pero tú no tienes nada. No sabes arreglar un coche, ni entender ni moverte si no te mueven.


Somos los orgullosos poseedores de un patrimonio que, lleno de símbolos y banderas, no significa absolutamente nada, porque al final, estamos solos. Y ese poder que hemos depositado en los demás no sabemos a donde va, no recordamos haberlo tenido alguna vez, y, al ser ciegos y mancos, vagamos por el mundo creyéndonos satisfechos de nosotros mismos, haciendo alarde de todo aquello que hemos acumulado, que, en el fondo, es nada.

domingo, 17 de abril de 2011

Home is where the heart is

Pero hasta ahora, sólo ha habido un lugar donde esté mi corazón. Me da igual que no sea muy grande, porque para mí es el universo.

sábado, 9 de abril de 2011

La definición que la RAE da de "amar" se me antoja muy pobre

Sentada en el suelo de piedra, en la ventana.
Me quedo muy en silencio, y con la luz apagada (no existo)
Miro mi planta, que no se si llamar mía porque ya estaba aquí cuando llegué
No me debo llevar muy bien con ella, porque sólo la miro cuando estoy triste
No se que tiene mi ventana, pero desde ella puedo ver el mar, puedo ver la lluvia y el frío, y a mi gata
Puedo ver esperanza, y soledad. Debería llevármela a donde quiera que vaya
Me curé sola, como siempre. O igual fue la ventana
Solo con sentarme en la oscuridad, mi vida es mas mía, y menos de la gente a la que quiero.
Será que la ventana es lo único que me pertenece

Por primera vez, se me ocurre que este suelo de piedra es suficientemente grande para dos

Barrotes y cuerdas

y zas, atrapada

lunes, 28 de marzo de 2011

CIVILIZATION






The beating of a million drums
The fire of a million guns
The mother of a million sons
CIVILIZATION